Σας καλως ορίζω στην μοναδική τρομακτική ιστορία μου, την οποία την έζησα μαζί με τον 12χρονο αδερφό μου και την 12χρονη ξαδέρφη μου, πρίν από 1 χρόνο, σε ένα εγκατελεμείνο σπίτι που υπάρχει, ακόμη και σήμερα, στο χωριό του πατέρα μου. Να προσθέσω και ότι είμαι 17 χρονών. Ένα μεσημέρι, λοιπόν, εγώ, ο αδερφός μου και η ξαδέρφη μου πήγαμε μια βόλτα στο χωριό, μετά,φυσικά, από την άδεια των γονιών μας. Ο ήλιος ξεχώριζε πάνω στον ουρανό, αλλά ο αέρας “γυρόφερνε” μέσα στο χωριό. Γύρω στις 14:15, σταθήκαμε στο σπίτι του ΠενταρΑντώνη, για να ξεκουραστούμε. Λένε ότι αυτός ο ΠενταρΑντώνης δεν παντεύτηκε ποτέ, διότι ήταν άγριος, άσχημος και ήθελε να ζει μόνος του. Τώρα, αυτός, μένει στην Αθήνα. Οι περισσότεροι δεν του μιλούσαν, τα παλιά χρόνια. Συνήθως, τα παιδιά πήγαιναν έξω από το σπίτι του και του πετούσαν πέτρες στην πόρτα του σπιτιού του. Γι’ αυτό το λόγο, παράτησε το σπίτι και μένει, πλέον, στην Αθήνα. Εκείνο το μεσημέρι, λοιπόν, άκουσα θορύβους μέσα από αυτό το εγκατελειμένο σπίτι, σαν να χτυπάει κάποιος κατσαρόλες σε κουζίνα! Για μια στιγμή, νόμιζα πως το φαντάστηκα, όμως, ο αδερφός και η ξαδέρφη μου κοίταξαν το σπίτι και είπαν: “Ώχ! Τί ήταν αυτό;” Αφού, κατάλαβα ότι το άκουσαν κι αυτοί, τους είπα να συνεχίσουμε να κοιτάμε στα δυο τζάμια που υπήρχαν κοντά στην σκονισμένη ξύλινη πόρτα.
Τότε, στο δεξιό τζάμι είδαμε μια σκιά να κουνιέται και, σε δευτερόλεπτα, χάθηκε! Ο αδερφός μου με την ξαδέρφη μου έτρεξαν προς τα κάτω, ενώ εγώ που επέμενα να κάτσουμε κι άλλο, άκουσα την πόρτα να ανοίγει και, τότε, έτρεξα κι εγώ προς τα κάτω, φεύγοντας από αυτό το σπίτι!!! Όταν φτάσαμε σπίτι και τα είπαμε όλα στους δικούς μας, μας είπαν ότι ήταν η ιδέα μας, ενώ εμείς συμφωνήσαμε μόνο σε μία φράση: “Είναι στοιχιωμένο!”.
Θα ‘θελα να σας πω και πως το βράδυ, ο αδερφός μου με την ξαδέρφη μου συμφώνησαν στην ιδέα να πάω μόνος μου στο εγκατελειμένο σπίτι, ενώ οι ίδιοι να καθίσουνε στο “μαγαζί του Σπύρου”, μαζί με τους μεγάλους. Εγώ κατάφερα να φύγω από το μαγαζί, λέγοντας πως πάω να πάρω έναν φίλο μου τηλέφωνο και, έτσι, ανέβηκα το στενό δρομάκι, που οδηγούσε στο εγκατελειμένο σπίτι…
Καθώς προχωρούσα, έβλεπα την ξαστεριά του ουρανού κάπως θολά, λόγω του δυνατού και κρύου αέρα, ο οποίος με είχε κάνει να ανατριχιάσω για τα καλά. Τελικά, έφτασα στο εγκατελειμένο σπίτι, τρέμοντας από τον φόβο μου. Οι κουρτίνες κουνιόντουσαν, παρόλο που τα τζάμια ήτανε κλειστά. Μέσα στο σπίτι, είχε πολύ ελάχιστο (κάπως κίτρινο) φως. Πολύ λίγο, όμως! Κρύφτηκα σε ένα βράχο που υπάρχει στη βρώμικη αυλή του σπιτιού και παρακολουθούσα στα τζάμια που ομολογώ ότι με τρόμαζαν πιο πολύ από οποιοδήποτε άλλο σημείο του σπιτιού. Ξαφνικά, είδα μια σκιά κάποιου στο δεξί παράθυρο να κουνιέται, πλησιάζοντας προς το τζάμι! Εγώ, έσκυψα το κεφάλι και τρόμαξα στην ιδέα ότι κάποιος κοιτάζει έξω στην αυλή για εμένα! Τέτοιο τρέμουλο δεν είχα ξανανιώσει ποτέ! Σκεφτείτε κάποιον να κοιτάει έξω από το σπίτι του, όταν εσείς είστε κρυμμένοι μέσα στην αυλή του… Πώς θα νιώθατε; Μετά από ένα λεπτό, άρχισα να σηκώνω το κεφάλι μου και να κοιτάω προς το δεξί τζάμι… Τίποτα… Δεν είδα καμιά σκιά! Μάλλον θα έφυγε, σκέφτηκα. Το λιγοστό φως και οι κινούμενες κουρτίνες, όμως, εξακολουθούσαν να υπάρχουν. Θυμάμαι πολύ καλά τη στιγμή που, όταν άκουσα τον ίδιο θόρυβο που είχα ακούσει και το μεσημέρι (τον ήχο, που κάποιος χτυπάει κατσαρόλες), έσβησε εντελώς το λιγοστό φως και δεν φαινόταν, πλέον, τίποτα!!! Σαν ένα κατασκότεινο και, πραγματικά,εγκατελειμένο σπίτι! Έτσι, σηκώθηκα με αργές κινήσεις και κατέβηκα την κατηφόρα, με αργά και ήρεμα βήματα.
Όταν έφτασα στο μαγαζί, είδα τους γονείς μας να συζητάνε με τους άλλους. Γι’ αυτό, πήγα στο σπίτι και είδα τη γιαγιά μου με την ξαδέρφη μου και τον αδερφό μου. Αμέσως, είπα αυτά που έγιναν στον αδερφό μου και στην ξαδέρφη μου και συμφωνήσαμε πως, όταν μας δοθεί ξανά η ευκαιρία, θα ξαναπάμε εκεί. Και τώρα, τα Χριστούγεννα, θα ξαναπάμε!!!!!
Τί λέτε να ήταν μέσα; Θέλω να ακούσω απόψεις!

Η απάντηση του κωλοχανείο : καλησπέρα ανώνυμε φίλε σε αυτό δεν μπορούμε να σου δώσουμε μια συγκερκιμένη απάντηση γιατί δεν έχουμε ζήσει κατι παρόμοιο αλλα φαντάσματα πιστεύω οτι υπάρχουν και κακά πνεύματα θα μπορούσε να σου απαντήσει κάποιος που έχει ζήσει κατι παρόμοιο στα σχόλια απο κάτω ανώνυμα φυσικά θα περιμένουμε τι θα πουν οι φίλοι μας απο κάτω στα σχόλια γιατί είναι μια ενδιαφέρουσα ιστορία ευχαριστούμε που την μοιραστηκές μαζί μας 

loading...

Προσθέστε το δικό σας σχόλιο