Του Διαμαντή Σεϊτανίδη

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται ένα ακόμα «παιχνίδι εξουσίας» με πρωταγωνιστή τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και την κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή από τη μια, και τους πιστωτές και την αντιπολίτευση από την άλλη.

Βρισκόμαστε στην αρχική φάση του κυβερνητικού σχεδίου, η διάρκεια του οποίου είναι απροσδιόριστη και το τέλος του οποίου χωρίς αμφιβολία αποτελούν οι εκλογές. Τα ενδιάμεσα στάδια θα προσδιοριστούν τόσο από τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες και τα ανακλαστικά της αντιπολίτευσης, όσο και από τη συμπεριφορά των δανειστών και την πορεία των οικονομικών δεικτών.

Ο Αλέξης Τσίπρας φιλοτεχνεί με συστηματικό τρόπο, χωρίς αναστολές και με ιδιαίτερη προσοχή το νέο δίλημμα που θα θέσει μπροστά στους ψηφοφόρους όταν αυτοί θα προσέλθουν στις κάλπες: Από τη μια μεριά τοποθετεί τον εαυτό του, τον ΣΥΡΙΖΑ και πιθανώς τις πολιτικές δυνάμεις που δυνητικά θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως μετεκλογικοί κυβερνητικοί εταίροι του κι από την άλλη τη Νέα Δημοκρατία, τα πολιτικά κόμματα και προσωπικότητες που φλερτάρουν πολιτικά με την αξιωματική αντιπολίτευση και φυσικά τους δανειστές.

Η απόφαση των πιστωτών να «παγώσουν» τη διαδικασία διευθέτησης του χρέους, δίνει αποφασιστική ώθηση στη στρατηγική Τσίπρα: Η σημερινή ονομαστική ψηφοφορία στη Βουλή αποτελεί την πρώτη κίνηση που φέρνει εξ αντικειμένου σε δύσκολη θέση τη Νέα Δημοκρατία: Το «ναι» στο σύνολο των εξαγγελιών Τσίπρα, δεν θα συμβαδίζει με την άποψη της Νέας Δημοκρατίας ότι αυτού του είδους οι παροχές εκτροχιάζουν το πρόγραμμα που έχει ψηφίσει η ελληνική Βουλή με τη θετική ψήφο και των δυο μεγάλων κομμάτων. Το «όχι», από την άλλη πλευρά, θα δώσει την ευκαιρία στον Τσίπρα να συνεχίσει με πιο πειστικό τρόπο την ταύτιση της Νέας Δημοκρατίας με τις επιταγές των δανειστών.

Ήδη σε χθεσινό non paper η κυβέρνηση χρησιμοποιεί βαριές εκφράσεις για την αξιωματική αντιπολίτευση, όπως «πέμπτη φάλαγγα των δανειστών», ενώ δεν δίστασε να την κατηγορήσει ότι «δεν ενδιαφέρεται για τίποτα πέρα από την εκδικητική της επιστροφή στην εξουσία, δίνοντας πιστοποιητικά υποτακτικότητας στους ακραίους κύκλους που επιθυμούν τη βύθιση της χώρας».

Το διακύβευμα είναι όλο και πιο καθαρό στα μάτια μας: Ο Αλέξης Τσίπρας «διαβάζει» την επέλαση της αντισυστημικής ψήφου σε όλη την Ευρώπη αλλά και στις ΗΠΑ, ως μια βροντερή έκφραση αποδοκιμασίας των λαών για τις αποφάσεις των ελίτ, που τους έφεραν στη σημερινή κατάσταση. «Διαβάζει» την κυριαρχία της αντισυστημικής ψήφου κι εφαρμόζει με αποφασιστικότητα μια στρατηγική προσέλκυσης μεγάλου μέρους αυτής της αντισυστημικής ψήφου στον ΣΥΡΙΖΑ. Εμφανίζει τον εαυτό του και το κόμμα του ως τη μόνη πολιτική δύναμη που εφαρμόζει με διστακτικότητα το τρίτο μνημόνιο, ακριβώς διότι νοιάζεται για τις δυσμενείς επιπτώσεις του στη ζωή των πολιτών.

Αποδίδει, με αυτό τον τρόπο, τα επαχθή μέτρα που έλαβε κατά την τελευταία διετία, όχι στις παραλείψεις και τις ανεπάρκειες της κυβέρνησής του, αλλά σε μια «μεταβατική φάση» κατά την οποία υποχρεούται να υπακούσει στους «κακούς» δανειστές, ακριβώς διότι δεν έχει τη δύναμη να τους πάει κόντρα, όπως θα ήθελαν οι περισσότεροι Έλληνες. Τώρα, που βρήκε ένα παράθυρο ευκαιρίας με την υπεραπόδοση των εσόδων, φροντίζει ένα κομμάτι της κοινωνίας που επλήγη καθοριστικά από την κρίση, τους χαμηλοσυνταξιούχους, κι έτσι στέλνει το μήνυμα ότι πάντα στο μυαλό του είναι η επαναφορά του βιοτικού επιπέδου των πολιτών στην προ κρίσεως κατάσταση.

Φιλοτεχνεί, με αυτό το αφήγημα, ο κ. Τσίπρας, το πορτραίτο ενός πολιτικού ηγέτη που κινείται αντισυστημικά, αμφισβητεί στην πράξη την κυρίαρχη αντίληψη που ενσαρκώνει ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κι έτσι προσεγγίζει την εκλογική δεξαμενή των αντισυστημικών, η οποία είναι μεγάλη, αν και απροσδιορίστου μεγέθους. Αυτή είναι η μόνη επιλογή του Αλέξη Τσίπρα, να μειώσει καθοριστικά τη μεγάλη δημοσκοπική διαφορά που καταγράφεται από όλες ανεξαιρέτως τις μετρήσεις της κοινή γνώμης και να επιτύχει ένα εκλογικό αποτέλεσμα που δεν θα επιτρέπει το σχηματισμό μιας κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Για το σκοπό αυτό, ο Αλέξης Τσίπρας ταυτίζει από τώρα τον βασικό πολιτικό του αντίπαλο –η πολιτική τακτική του οποίου εξυπηρετεί εξ αντικειμένου τα σχέδια του πρωθυπουργού- με ό,τι πιο αντιπαθές υπάρχει στα μάτια της ελληνικής κοινής γνώμης: τη γερμανική εμμονή στη μονοδιάστατη λιτότητα, το πρόσωπο του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, τα δεινά έξι ετών που έχουν γνωρίσει στο πετσί τους οι Έλληνες.

Τι μπορεί να χαλάσει τα σχέδια του Αλέξη Τσίπρα; Κυρίως μια δομική, απρόσμενη αλλαγή της στρατηγικής της Νέας Δημοκρατίας, που θα φέρνει τον πρωθυπουργό σε δύσκολη θέση, αντί να επιχειρεί να αμυνθεί στις πολιτικές πρωτοβουλίες Τσίπρα, όπως η σημερινή ονομαστική ψηφοφορία.

Με μια φράση, τις εξελίξεις αυτή την περίοδο καθορίζουν οι πρωτοβουλίες του πρωθυπουργού, καθώς η Νέα Δημοκρατία υιοθετεί για πολλοστή φορά τη στρατηγική του ώριμου φρούτου. Μόνο εάν αυτό το σκηνικό αλλάξει, και μόνο εάν οι εξελίξεις καθορίζονται από πολιτικές πρωτοβουλίες της αντιπολίτευσης, στις οποίες ο πρωθυπουργός θα αναγκαστεί να αμύνεται, υπάρχει πιθανότητα διατήρησης μιας διαφοράς Νέας Δημοκρατίας- ΣΥΡΙΖΑ που θα κάνει πιθανή μια μετεκλογική κυβέρνηση με κορμό το κόμμα που σήμερα ηγείται της αντιπολίτευσης.

Αν, αντίθετα, ο Τσίπρας αφεθεί να παίρνει πρωτοβουλίες, να ορίζει τα διλήμματα, να κατασκευάζει ταυτίσεις και να «τυπώνει» πολιτικές ταυτότητες, του αντισυστημικού για τον εαυτό του και του ταυτισμένου με τον Σόιμπλε για τον Μητσοτάκη, τότε το αποτέλεσμα των εκλογών, όποτε κι αν γίνουν αυτές, ελάχιστη σχέση θα έχει με τις σημερινές δημοσκοπήσεις.-

 

loading...